.
.
.
.
.
.TVXQ...Love?...Tire?
posted on 12 Jun 2008 18:09 by phantom-xy
เราได้มีโอกาสเจอสิ่งนี้โดยบังเอิญ...เง้อ
แค่อยากเอามาลงง่ะ
คิม แจจุงชอบทานหรือไม่ชอบทานอะไร?
ชอง ยุนโฮชอบไปที่ไหนเวลาเหงา?
คิม จุนซูชอบสัตว์ชนิดไหน?
ปาร์ค ยูชอนรักใครมากที่สุด?
ชิม ชางมินชอบฟังเพลงอะไร?
.............
......
...
ตลกน่า...
ผมล้อเล่น^^
พวกคุณทุกๆคน และแคสสิโอเปียทั้งหมด ไม่จำเป็นต้องตอบคำถามเหล่านี้เลยแม้แต่ข้อเดียว
ผมมักจะสงสัยอยู่เสมอที่ใครต่อใครมักจะตั้งคำถามเกี่ยวกับตัวผม หรือเพื่อนๆในวง
ใครๆต่อใครมักจะพูดอยู่เสมอว่ารู้จักพวกผมดี...
ผมเคยคิดว่า ดีจัง ที่มีคนสนใจและพยายามที่จะรู้จักพวกเรามากถึงขนาดนี้
แต่ว่า...
วันหนึ่งที่ผมเดินอยู่บนพรมแดง รอบตัวรายล้อมไปด้วยเหล่าบรรดาแคสสิโอเปียที่ผมรักและแสนจะภาคภูมิใจในตัวพวกเขา
ท่ามกลางทะเลไฟสีแดงระยับที่ผมมักจะชื่นชมอยู่เสมอ...
ผมได้เห็น มุมหนึ่ง...ที่ผมไม่เคยได้เห็นมาก่อน
ภาพของแคสสิโอเปียคนหนึ่งที่กำลังหลั่งน้ำตา
ภาพของแคสสิโอเปียอีกคนที่กำลังหอบจนตัวโยน
และภาพของแคสสิโอเปียอีกหลายๆคน ที่มีสภาพไม่ต่างไปจากนักรบที่เพิ่งผ่านสมรภูมิอันดุเดือด
ผม...กำลังมีความสุขอยู่บนสิ่งที่ถูกต้องแล้ว....รึเปล่า?
ผมมักจะเฝ้าถามตัวเองเสมอหลังจากที่ต้องเห็นภาพเหล่านี้ ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
ผมไม่ปฏิเสธว่าดีใจมากแค่ไหน ที่ได้มองเห็นผู้คนมากมายที่อดทนยืนรออยู่เพื่อผม
ผมไม่ปฏิเสธว่าสุขใจเพียงใด ที่ได้ยินเสียงแคสสิโอเปียตะโกนเรียกชื่อผม และวงทงบังชินกิ
ผมไม่เคยปฏิเสธได้เลยว่า ผมมีความสุขมากเพียงใด ยามได้เห็นภาพเบื้องที่เต็มไปด้วยแท่งไฟสีแดง
นับร้อย นับพัน นับหมื่น....
ทว่า...
ผมก็ไม่ปฏิเสธ ว่าผมเจ็บปวดมากแค่ไหนที่ใครซักคนต้องร้องไห้เพราะผม
ผมไม่ปฏิเสธ ว่าเศร้าใจมากแค่ไหนที่หลายๆคนต้องทรมานเพราะผม
ผมไม่ปฏิเสธ ว่าทุกข์ใจมากแค่ไหนยามที่ต้องเห็นหลายต่อหลายคนเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อตา
ผมเคยคิดเสมอว่า ถ้าเป็นผมจะทำแบบนั้นไหม?
ถ้าเป็นผม ที่ชื่นชอบใครซักคน ผมจะมีแรง และพยายามได้อย่างพวกคุณรึเปล่า?
ผมเขียน นิยายเก่ง พวกคุณรู้ใช่ไหม?
แต่ว่า...ผมเป็นคนพูดอะไรที่อยู่ในใจออกไปได้ไม่เก่งนัก
ผมจึงได้แต่ทำในสิ่งที่ผมถนัด
ผมค่อยๆบรรจงแต่ละตัว เรียงถ้อยคำออกมาอย่างตั้งใจในทุกๆคำถาม
เหนื่อยบ้างไหมที่ต้องตามพวกผมอยู่เสมอ?
เหนื่อยบ้างไหมที่ต้องวิ่งตามในสิ่งที่ไม่มีวันไขว่คว้าได้?
เหนื่อยบ้างไหมที่ต้องแบกรับภาระมากมาย เพื่อซื้อของเกี่ยวกับพวกผม หรือเพื่อหาเงินมาสนับสนุนพวกผม
พวกคุณเหนื่อยบ้างไหม?
ผมใช้เวลา 5 นาทีในการพิมพ์คำถามเหล่านี้
2 นาทีเพื่อร้องไห้และปาดน้ำตา
และอีก 5 นาทีเพื่อพิมพ์คำถามต่อมา
เหนื่อยบ้างไหมที่ต้องตั้งใจค้นคว้าเกี่ยวกับเรื่องของพวกผม ต้องรู้เรื่องเกี่ยวกับพวกผม (เพราะผมเห็นบางคนตั้งใจราวกับเป็นเรื่องราวของพวกผมเป็นบทเรียน)
รู้สึกแย่บ้างไหมที่ต้องทนฟังคนมากมายพูดถึงพวกผม ว่ารู้จักพวกผมดีอย่างนั้นอย่างนี้...ทั้งๆที่คุณเองก็รู้ดีเช่นกัน
เจ็บใจบ้างไหมที่ใครๆพยายามยกตนข่มคุณ ว่าเขารู้เรื่องพวกผมดีกว่า ว่าเขารู้จักพวกผมดีกว่า
เบื่อบ้างไหมกับคำถามแต่ละคำถาม ที่เหมือนจะถามเรื่องของพวกผม แต่ใจความลึกๆแล้วแฝงไปด้วยคำพูดที่ว่า คุณรู้จักพวกผมมาก...เท่าคนที่ตั้งคำถามรึเปล่า?
ผมพิมพ์คำถามได้แค่บางส่วนจากคำถามมากมายในหัวใจของผม
มือของผมสั่นเทา นัตย์ตาร้อนผ่าวและเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
ไม่ใช่เพราะผมเหงา หรือกำลังอ่อนแอ
แต่ผมตื้นตัน...
แคสสิโอเปียอาจรู้สึกเหมือนเป็นคนที่ห่างไกลจากพวกผม ได้แค่มองดูพวกผมห่างๆเท่านั้น
แต่ในอีกแง่มุมหนึ่ง
ผมก็เป็นแค่คนคนหนึ่งที่ยืนมองพวกคุณได้จากที่ห่างไกลเช่นกัน
ทั้งๆที่อยากปลอบโยน อยากเช็ดน้ำตาให้พวกคุณมากเพียงใด ผมก็ไม่อาจทำได้
ไม่กี่นาทีต่อมา คำตอบมากมายจากเหล่าแคสสิโอเปียที่หลั่งไหลเข้ามาตอบทำเอาน้ำตาผมรื้นขึ้นมาอีกรอบ
By Yui
เหนื่อย? ไม่เหนื่อยเลย เพียงแค่ว่า เราชอบ และพอใจที่จะทำ ถึงจะไม่มีวันได้มาครอบครอง แต่ได้เห็นพวกคุณมอบความรักให้กับพวกเรา แค่นั้นก็มีความสุขมากแล้ว
By Mickey
ถ้าถามว่าเหนื่อยมั้ยก็ต้องบอกได้เลยว่าเหนื่อย เหนื่อยมากด้วย แต่ทั้งหมดที่ยอมทำนี้ก็เพราะความรู้สึกรัก เราไม่ใช่ประเภทที่ใครมาก็ชอบตามกระแสแบบที่เด็กไทยสมัยนี้เป็นกันอยู่ การได้ตามข่าว ตามคลิป ตามผลงานหรือแม้กระทั่งนั่งรถตามศิลปิน นั่งตากแดด ตากฝนมันไม่ใช่เรื่องสนุกเท่าไรแต่ที่ทำไปทั้งหมดก็คือเพราะรักจริงๆ อ่าแหละ
ส่วนเรื่องว่ารู้สึกแย่ไหมกับการทนฟังคนอื่น มาทับถม มันก็แย่นะ รำคาญด้วย โดยเฉพาะพวกเส้นๆต่างๆ นั่นอีก แต่ในเมื่อเรารักเหมือนกัน ก็คิดซะว่าแค่ลมปากคน โกรธนะเวลาโดนทับถมแต่ซักพักก็หายก็ไม่ค่อยแคร์อะไรพวกนี้อยู่แล้ว
By Oum_Bojae
เหนื่อยบ้างไหมที่ต้องตามพวกผมอยู่เสมอ?
- เหนื่อยมาก มากถึงมากที่สุดจริงๆ แต่ในความเหนื่อยนั้น เราก็ยังมีความหวังว่าสักวันเราต้องได้พบกัน แม้มันจะเหนื่อยแค่ไหนแต่เราก็พร้อมที่จะทำทุกอย่าง บางทีนอนร้องไห้ว่าทำได้แค่นี้ แต่จริงๆแล้วเราทำมันอย่างดีที่สุดไม่น้อยใครเลย
เหนื่อยบ้างไหมที่ต้องวิ่งตามในสิ่งที่ไม่มีวันไขว่คว้าได้?
- เหนื่อยมากที่สุด ถึงรู้ว่าจะไม่มีวันได้มันมาแต่เราจะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้รู้ว่าเราทำมันอย่างที่สุดแล้ว แค่นี้เราก็ภูมิใจแล้ว
เหนื่อยบ้างไหมที่ต้องแบกรับภาระมากมาย เพื่อซื้อของเกี่ยวกับพวกผม หรือเพื่อหาเงินมาสนับสนุนพวกผม
- ข้อนี้ไม่เหนื่อยเลย ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ของพวกคุณมา เพราะเราไม่มีโอกาสเหมือนคนอื่นที่ไม่ว่ายังไงก็ยังได้เจอพวกคุณอยู่บ่อยๆ เราเป็นแค่แฟนคลับที่ไม่สามารถเข้าถึงตัวพวกคุณได้เลย
รู้สึกแย่บ้างไหมที่ต้องทนฟังคนมากมายพูดถึงพวกผม ว่ารู้จักพวกผมดีอย่างนั้นอย่างนี้...ทั้งๆที่คุณเองก็รู้ดีเช่นกัน
- รู้สึกแย่นะ แต่แบบว่าเราก็ไม่อยากจะอะไรมากนักอ่ะ คือเคยเจอคนแบบนี้นะ เราก็เลยพูดว่า “อย่าทำเหมือนตัวเองรักทงบังมากกว่าคนอื่น หรือรู้เรื่องเค้าดีมากกว่าคนอื่น”
เจ็บใจบ้างไหมที่ใครๆพยายามยกตนข่มคุณ ว่าเขารู้เรื่องพวกผมดีกว่า ว่าเขารู้จักพวกผมดีกว่า
- ไม่นะ แค่บางทีหมั่นไส้คนพวกนี้ - -“จะอะไรกันนักกันหนา แต่เราเชื่อมั่นในตัวเรา เราไม่รู้ว่าคนอื่นแค่ไหน แต่เรารู้ว่าตัวเราน่ะถึงไหนถึงกัน!
By K.Chulme
- ถ้าตอบว่าไม่เหนื่อย คงจะโกหก แต่สิ่งที่ได้มามัน คุ้มค่ายิ่งกว่าความเหนื่อยที่เสียไป
- ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมาย เพราะจริงๆแล้ว ไม่ได้ต้องการจะไขว่คว้าอะไรเลย สิ่งที่ต้องการ คือการได้อยู่ในที่ๆเห็นพี่
- ซื้อของเพราะอยากจะได้มาเก็บไว้ ไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นภาระเลยแม้แต่น้อย การซื้อของพวกพี่หรือการหาเงินมาสนับสนุนพวกพี่ เหมือนกับการซื้อความสุข แล้วคนเราให้ความสุขกับตัวเองมันเป็นภาระงั้นหรอ?
- บางทีก็รู้สึกแย่ แต่มันก็แค่นั้นแหละไม่ว่าใครจะพูดว่ารู้จักพี่ดียังไง คนที่รู้จักดีที่สุดก็คือตัวพวกพี่เอง รวมทั้งฉันก็เหมือนกันไม่ได้รู้จักพวกพี่มากไปกว่าคนอื่นๆหรอก เพราะในความเป็นจริงแล้วเราไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกันขนาดนั้น
- บางทีก็มีเจ็บใจ คนที่บอกว่าตัวเองรู้มาก แต่จริงๆแล้วอาจจะไม่รู้อะไรเลยก็ได้ สุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครรู้มากไปกว่าใครหรอก นอกจากตัวพวกพี่เอง
By….
รู้จักทงบังชินกิดีแล้วยังไง? รู้เรื่องเกี่ยวกับพวกเขามากแล้วยังไง?
เรื่องแค่นั้นเองหรือที่นำมาวัด ความรัก และ หัวใจ ที่มอบให้
ความรักของฉันไม่ได้มีค่าเพียงแค่คำถามงี่เง่าบางข้อจะมาวัดได้หรอกนะ
ฉันรักเขาด้วยหัวใจไม่ใช่สมอง
By…
อย่าถามว่าฉันรู้จักพวกเขามากแค่ไหน..ฉันไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขาเลย เพราะ...นั่นไม่ใช่องค์ประกอบที่ความรักต้องการ ไม่เลย
แต่...ฉันกล้าที่จะบอกทุกคนอย่างไม่อายว่า ฉันรักพวกเขา ต่อให้อีกล้านคนรู้เรื่องของพวกเขาดีกว่าฉัน ฉันก็รักพวกเขา
By…
อย่าถามว่าฉันรู้จักทงบังชินกิมากแค่ไหน เพราะในความจริงไม่ว่าแง่มุมไหน ฉันก็ไม่อาจได้สัมผัสและรู้จักตัวตนที่แท้จริงของวกเขา
แต่ฉันไม่เคยอาย ที่จะบอกใครต่อใครว่า ฉันรักทงบังชินกิ แม้ฉันจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขาเลย
ผม...ไม่อาจจะเขียนและบรรยายความรู้สึกในหัวใจของผมได้
ผมไม่อาจพูดว่าได้โปรด กลับไป เพราะหัวใจของผมเรียกร้องที่จะเจอพวกคุณ (แคสสิโอเปียของผม)
ผมไม่อาจพูดได้ว่ากรุณา อย่ามารอผมอีก เพราะในหัวใจของผมเฝ้าหวังเสมอว่าจะได้เห็นทะเลสีแดงในทุกๆที่ที่ผมก้าวเดิน
ผมไม่อาจพูดได้ว่าขอร้อง อย่าเจ็บปวดเพื่อผมอีกเลย
ตรงกันข้าม
ได้โปรด มาหาผม(และพวกเราทุกคน) แม้คุณจะต้องเหน็ดเหนื่อยซักเพียงใด เพราะเสียงกรีดร้องของคุณจะเป็นพลังให้ผมสามารถยิ้มออกมาได้
กรุณา มารอผม เพราะภาพของแคสสิโอเปียทุกคน เป็นเหมือนยาที่ช่วยทำให้ผมมีกำลัง แม้ในวันที่เหนื่อยล้ามากที่สุด
ขอร้อง ช่วยอดทนเจ็บปวดเพื่อพวกผมอีกซักนิด ผมรู้ว่ามันเหนื่อย แต่...ขอร้อง อดทนอีกนิด แล้วผมจะทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดที่มี สร้างสรรค์ผลงาน มอบรอยยิ้ม และทำทุกๆอย่าง เพื่อแคสิโอเปียทุกคน
คุณเป็นห่วงผม ผมจะเป็นห่วงคุณให้มากกว่า
คุณเสียน้ำตาเพื่อผม ผมจะเสียน้ำตาเพื่อคุณให้มากกว่า
คุณอดทนเพื่อผม ผมจะอดทนเพื่อพวกคุณให้มากกว่า
แคสสิโอเปียทำให้ผมได้รู้ว่า
ความรัก ไม่ต้องการอะไรเป็นองค์ประกอบ
ไม่จำเป็นต้องรู้
ไม่จำเป็นต้องถาม
ไม่มีอะไรมาวัดได้
และไม่ต้องการแม้กระทั่งเหตุผล
เพราะสิ่งเหล่านั้น ไม่อาจนำมาวัดความรักที่พวกเขามีให้ผมได้
ผมไม่รู้จะตอบแทนความรักของพวกคุณยังไง ไม่รู้ว่าจะต้องพยายามและตั้งใจมากซักแค่ไหนถึงจะเหมาะสมและคู่ควรกับความรักที่พวกค
ุณมอบให้ผม
มีประโยคแค่เพียงประโยคเดียวที่ผมอยากจะบอกพวกคุณทุกคน (แคสสิโอเปียของผม)
มันอาจทำให้ผมดูเหมือนคนโง่ ที่นึกได้แต่ประโยคเดิมๆซ้ำๆ
มันอาจไม่น่าประทับใจ และไม่ลึกซึ้งอะไร
แต่...
มันก็เป็นเพียงประโยคเดียวที่คนโง่อย่างผมคิดออกมาได้
‘ผมประทับใจในความรักของพวกคุณมากครับ ผมรักคุณ’
Credit : Redsun + katsuDon + Blue Scorpions ๑ Popcorn
(นี่จากเราน๊า..ฮี่ๆ..อยากระบายขึ้นมาซะงั้น55+)
.
.
.
รักทงบังชินกิ
"รัก"
เราไม่เคยพูดคำนี้ออกมาง่ายๆ
ตอนแรกไม่มั่นใจด้วยซ้ำ
...แค่ชอบรึปล่าว?...
คงไม่ใช่แล้วแหละ..หึๆ
เพิ่งจะรู้ตัวว่าแคร์ความรู้สึกเค้ามาก
เพิ่งรู้ตัวว่าสิ่งที่ตัวเองคิดไม่ใช่แค่....ชอบ
เค้าเป็นใครกัน?
เห็นหน้า..ก็เคยเห็นแค่ครั้งเดียว......ในระยะมากกว่า5เมตรได้มั้ง
ความรู้สึกที่ได้เห็นโครงร่างจริงๆของพวกเค้า..ด้วยตาตัวเอง(แน่นอนมากกว่า5เมตร)ครั้งแรก...มันคืออะไร
น้ำตาที่เอ่อขึ้นมาเมื่อรับรู้ถึงการปรากฎตัวของพวกเค้า...ทั้งที่เห็นแค่โครงร่างไกลๆ...แว๊บเดียว
....
เหนื่อยจัง..55+ แต่มีความสุขอ่า
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?
รู้ตัวอีกทีก็ รักพวกพี่เข้าซะแล้ว
คิม แจจุง
เซีย จุนซูวว
มิกกี้ ยูชอน
ชิม ชางมิน
ยูโนว ยุนโฮ
My Happiness
ขอบคุนแกน๊า แพท มิ ที่ทำให้เค้ารู้จักดงบัง....รักพวกแกว่ะ
(เค้าบรรยายสู้พวกแกไม่ได้เรยวุ๊ย-*-)
edit @ 12 Jun 2008 18:37:32 by PaThiMiz
edit @ 12 Jun 2008 18:41:26 by PaThiMiz
